Dan primirja u Prvom svetskom ratu

Društvo

Na današnji dan 1918. godine u 11 časova, u vagonu generala Foša, u Kompanjskoj šumi, potpisano je primirje kojim je okončan sukob svetskih razmera. Rat koji je trajao više od šest godina bio je završen potvrdivši kolonijalna carstva zemljama koje su ih oblikovala vekovima ranije. Tog sudbonosnog 11. novembra sile Antante potpisale su primirje sa Nemačkom oborivši tako prusku, bavarsku, nemačku, austrijsku i mađarsku krunu. Sporazum o primirju je podrazumevao prekid vatre, povlačenje nemačke vojske, razmenu zarobljenika, sporazum o odšteti koju je Nemačka dužna da plati i o uništavanju nemačkih podmornica i brodova. U trenucima kada su se nalazili nadomak pobede, nemački vojnici doživeli su primirje kao neprijatno, tužno i bolno razočarenje koje je stiglo iz sopstvenih redova, odnosno iz krugova onih ljudi koje su smatrali svojima. Istini za volju, epilog rata samo delimično jeste vojni poraz Centralnih sila na bojnom polju, međutim, ključnu ulogu odigrale su, kako se čini, diverzantske i revolucionarne grupacije unutar same nemačke carevine.
Slomu nemačke carevine prethodio je takozvani municijski štrajk. Bio je to savršeno osmišljen, pripremljen i sproveden diverzantski trik kojim su nemačka privreda i vojna sila oboreni na kolena. Usled nedostatka municije ofanziva na frontu je na nekoliko nedelja bila zaustavljena, a Antanta spašena. Istovremeno je internacionalni kapital potpuno ovladao nemačkom privredom zahvaljujući lakovernosti jedne i pohlepi druge struje u Rajhstagu. Nacionalna nemačka privreda je dalje razbijana nizom štrajkova koji su marksističku doktrinu internacionalizovanih i multietničkih struktura isturili na čelo države. Vrhunac svega bila je revolucija koja je krajem oktobra i prvih dana novembra 1918. godine zahvatila nemačku flotu. Baš u trenutku kada je vrhovna komanda odlučila da pregovore o primirju iskoristi za odlučujući napad na engleske brodove i donese prevagu u ratu na moru, mornari su organizovali puč. U Kilu, Vilhelmshafenu, Hanoveru, Hamburgu i drugim gradovima raširena je crvena krpa u znak revolucije. Kako je kajzer Vilhelm II Hoencolern odbio ponudu za abdikacijom sovjetski deputati su preplavili Nemačku, izuzev najčvršćih germanskih uporišta na severoistoku sa Berlinom kao centrom. Konačno, poraženi rovarenjem iznutra, razoreni stranim kapitalom i zlobnom propagandom, i nemački vojnici poraženi su lišeni herojske bitke na bojnom polju. Kajzer je obeshrabljen napustio domovinu sklonivši se u Holandiju dan pre konačnog poraza.
Ovako perfidno organizovana revolucija podstakla je propagandu među do tada obeshrabljene i kolebljive vojnike Antante koji su sada u svojim novinama mogli pročitati vesti o revoluciji u Nemačkoj i pobedi saveznika. U sprezi sa municijskim štrajkom vojnici antante su se uspravili i krenuli u juriš. Nemci su hrabro odolevali koliko god su mogli, međutim, bilo je uzalud jer je vlada u njihovoj zemlji postala revolucionarna, a ne armijska i nemačka. Tako su pokretači i vinovnici revolucije koji nikada nogom nisu zgazili na front postali kandidati za najviše državne funkcije u posleratnoj Nemačkoj.
Ono što danas poznajemo kao pobedu Antante 1918. godine zapravo jeste pre svega poraz nemačke teške industrije koji je pripreman mnogo ranije u godinama mira. Malverzacije novcem sprovođene još u doba kancelara Bizmaraka u formi akcionarskih društava, koje je isključivalo lično pravo posedovanja, proizvelo je postepen prelazak celokupne državne privrede u akcionarske ruke. Isforsirani marksističkom ideologijom i njenom pobedom novembra 1918. godine, socijaldemokratski politički lideri su svoju pobedu krunisali internacionalizacijom ekonomski toliko važne nemačke železnice zahvaljujući kapitalu koji je godinama dolazio spolja. Ovaj kapital konačno se morao višestruko naplatiti, a odredbe konačnog mira sklopljenog naredne godine u Versaju imale su za cilj da stave tačku na nemačku privrednu moć u formi prinudnih reparacija i eksploatacije bogatih industrijskih centara Nemačke od kojih francuski lideri nisu odustajali ni kasnije.
Eksploataciju poražene Nemačke pratio je nemilosrdni propagandni program kojim je nemački narod u celosti prikazan kao imperijalistički, željan rata, osvajanja i kolonija. Antinemačka propaganda usmerena je najpre prema tradicionalnim nemačkim vrednostima, kajzeru, vojsci, folkloru i kulturi i bila plasirana Nemcima. Cilj ove umne agresije na nemački narod imao je dvostruki cilj. Prvo, trebalo je Nemce ubediti da su krivi za izbijanje rata, da su oni vinovnici sukoba i da su njihovi oficiri i vojnici zločinci te da zbog toga moraju isplatiti odštetu. Pored odštete i oduzimanja teritorija išla je i degradacija nemačke armije koja je svedena na smešne okvire. Drugo, bilo je neophodno nemački narod očarati navodnom slobodom, demokratijom i jednakošću. Iza ovih fraza krila se nasušna potreba imperijalista da se spreči nacionalni oporavak i jedinstvo koje bi ubuduće ugrozilo imperijalni poredak sila mora, u prvom redu Velike Britanije i SAD- a, zatim i njihove produžnice Francuske.
Danas, nakon više od stotinu godina od ovog događaja, metodologija sila pobednica ostala je ista i primenjuje se u apsolutno svim slučajevima kada se neki od ugroženih, osiromašenih i „slobodom“ ugnjetenih naroda pokuša da otrgne stega navodne jednakosti. I dan danas nailazimo na istu zlokobnu propagandu osmišljenu u Londonu, Vašingtonu, Parizu, pa i Briselu koja istinske borce za samopredeljenje koje se graniči sa opstankom, okarakteriše kao agresivne narode vođene tiranijom kojima je neophodna demokratizacija. Takva demokratija po pravilu ide ruku pod ruku sa internacionalizacijom domaće privrede, industrije ili prirodnog blaga kojim je neki od naroda obdaren. Nakon preuzimanja ovih vitalnih resursa sledi nametanje varvarske pop-kulture u vidu promocije okupatorskog jezika, neprirodnih društvenih pojava, narkotika, prizemnom muzikom, propagandnim filmovima, eksploatatorskih kompanija i stranim „brendovima“. U takvom duhu licemerja i jeftinog iskazivanja moći 11. novembar obeležava se u zemljama pobednica kao dan sećanja na veterane dok je na stogodišnjicu potpisivanja primirja u Parizu održana velika parada kojoj je kao gost prisustvovala i kancelarka Nemačke.
U Srbiji se 11. novembar obeležava neradno, kao državni praznik od 2012. godine. Osnovni motiv prazničnog amblema su cvet feniks i traka albanske spomenice. Uzevši u obzir sam događaj koji se obeležava više je nego jasno zbog čega se među državama pobednicama i danas slavi kao dan svojevrsne pobede, međutim, ostaje da lebdi pitanje značaja ovog datuma za Srbiju. Dakle, obeležavanje sporazuma potpisanog u vozu u Francuskoj gde nije prisustvovao niti jedan srpski predstavnik može govoriti samo u prilog trenutnih političkih tokova koji su Srbijom zavladali poslednjih decenija. Konkretno, sam Prvi svetski rat za srpski narod ostavio je niz značajnih datuma koji bi prema svojoj važnosti trebali biti obeležavani ne samo u Srbiji, već i mnogo šire od, međutim, to nažalost nije slučaj. Dalje, sam kraj rata srpskom narodu je, uprkos mitološkoj hrabrosti i legendarnih pobeda na frontovima, preživljenoj golgoti i nadljuskoj snazi doneo samo smrtonosni zagrljaj nazvan Jugoslavija. Činjenica da i sadašnji predstavnici sila pobednica srpski narod, suprotno istorijskoj istini, ne svrstavaju među najznačajnije narode učesnice, iako prema svim naučnim merilima to jesu, što su pokazali na ceremoniji u Parizu povodom obeležavanja stotinu godina od okončanja rata stavivši srpskog predstavnika među poslednje redove, dodatno dovodi u pitanje neophodnost praznovanja 11. novembra u Srbiji.
Obeležavanje datuma kada su anglosaksonski špekulanti stavili pečat svojoj imperiji umesto dana u kojima je srpska kraljevska vojska izvojevala slobodu za srpski narod tokom Srpske revolucije, Balkanskih ratova ili slavnih pobeda tokom Prvog svetskog rata potvrđuje misao o istoj imperijalnoj sili koja pomešanim sredstvima bombi i novca grubo nameće svoj diskurs. Takođe, starost srpske civilizacije i slava predaka neosporno zaslužuju da državni praznici u Srbiji budu dani njihovih herojskih i duhovnih podviga. Povrh svega, dan u kome je jedna vojska izdajom bačena u pepeo ne zaslužuje biti svetkovina. Neumesno i oporo izgleda svetkovina u kojoj se, zarad trenutnih političkih špekulacija, obeležava neprirodni sukob naroda koji su svojom tradicionalnom utemeljenošću u Evropi i svom kopnenom geopolitičkom konceptu od XII veka upućeni na prirodno savezništvo.

 

Autor:Srđan Jović

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *