Dvedest godina od napada na Ameriku – teroristička akcija ili reakcija?

Politika

U utorak ujutru, pre tačno dvadeset godina, svet je eksplodirao vestima o napadu na zgrade Bliznakinje u Njujorku. Mediji pod kontrolom SAD-a nisu mirovale dok svet nije poverovao da je tog dana izveden najveći teroristički napad u istoriji. Pored prepoznatljive medijske agresije nije, međutim, izostala ni militarna aktivnost američkih službenica iz NATO pakta, koje su do kraja godine okupirale Avganistan pod parolom borbe protiv terorizma. Okupacija je sprovedena, naravno, u duhu poznate američke „demokratičnosti“ uspostavljanjem svojevrsne vazalne vlasti u Avganistanu koja je trebalo da uvede mir, slobodu, ravnopravnost, jednakost i sve ono po čemu je zapadna diplomatija poznata u svojim načelnim vrednostima. U praktičnoj politici i svakodnevnom životu Avganistan je utonuo u letargiju koja je zapretila da uruši postulate opstanka ove viševekovne civilizacije, kulture, običaja, tradicije, specifične filozofske doktrine i konačno religijske zasnovanosti svega pobrojanog.
Dobro poznati napad u Njujorku iz prizme svetskih imperijalista predstavljen je kao teroristički i to samo u onom domenu koji se nalazi pod njenom direktnom kontrolom. Tako su i mediji u našem okruženju morali usvojiti ovakav pristup događajima bez mogućnosti da se čuje i druga strana. Uostalom, to je već decenijama princip kojeg se drže zastupnici „moderne demokratije“ – ne postoji druga strana osim američke. Poklonicima boginje Justicije, tj. onima koji tragaju za njenom spoznajom i koje inspiriše istina ograničeni su na sopstvenu logiku, čitanje između redova i osećaj za pravdu.
Pozadina napada na zgrade u Njujorku leži u svojevrsnoj krstaškoj mržnji zapadnog sveta prema islamu, a koja se zapravo svodi na puki materijalni imperijalizam, odnosno otimanje resursa narodima koji žive na Bliskom Istoku i u muslimanskoj Aziji. Sukobljenost ova dva sveta otpočeo je još davno, krajem XI veka, podstaknut govorom pape u Klermonu. Tada kao i sada usta su bila puna pravde, jednakosti, dobrote, borbe za slobodu dok su džepovi žudeli za bogatstvom. Pokazatelj halapljive politike zapada potvrđuje sasvim suprotan pristup istočno-pravoslavne crkve koja je u duhu sopstvenih verovanja na čelu sa tadašnjim carevima i vaseljenskim patrijarsima pronalazila način za, koliko-toliko, prihvatljive susedske odnose sa islamskim svetom. Kako god, zapadni krstaši vodili su svoju imperijalnu borbu sa promenljivom srećom i kratkotrajnim prekidima, a ona, verovali ili ne, plamti i dan danas u svom modernom formatu.
Tako su patriotsko-religijske organizacije na prostoru Bliskog Istoka i muslimanske Azije reagovale na najnoviji pritisak na muslimane u čitavom regionu podržavane, a najčešće i motivisane upravo iz Njujorka. Američka agresija iz devedesetih godina XX veka svodila se pre svega na podršku zemljama koje su se borile protiv muslimana, u prvom redu Izraela i njegovoj agresiji nad muslimanima u Libanu, zatim u Somaliji i na Filipinima, na podršku ruskim zločinima nad Čečenima, stimulaciji Indijaca prilikom ugnjetavanja muslimana u Kašmiru i konačno prisustvom američkih okupacionih trupa u Saudijskoj Arabiji, praćeno uspostavljanjem proameričkih agentura na vlast u bliskoistočnim zemljama i konačno sankcije Iraku. Dakle, agresija tipična za NATO „borce za slobodu i jednakost“ proizvela je teroristički napad ili, ukoliko bismo se služili rečima Justicije i istine, reakciju.
Tako su, nakon dobro isplaniranog i izvedenog bombaškog napada ujutru 11. septembra 2001. godine u režiji Halid Šeik Muhameda, najpre oteta četiri komercijalna aviona kalifornijskog tipa sa tri različita aerodroma na severoistoku SAD-a. Jedan od aviona udario je u severni toranj Svetskog trgovinskog centra na Menhetnu, a samo petnaestak minuta kasnije pogođen je i njegov južni deo. Treći avion koji je poleteo iz Ohaja pao je na zapadnu zgradu Pentagona, tj. glavni štab Ministarstva vojske SAD-a. Četvrti let nije ispunio svoj zadatak srušivši se na ledinu u Pensilvaniji. Žrtve u ljudstvu ne prelaze cifru od tri hiljade dok se materijalna šteta procenjuje na nekoliko milijardi dolara.
Iza napada u Njujorku ostale su višestruke posledice, a neke od njih osećaju se i do danas. Pre svega je pojačana medijska agitacija u zemljama koje se nalaze pod čizmom agentura NATO protiv islama u celosti koji je, uopšteno posmatrajući, predstavljen kao zaostala, varvarska i teroristička grupacija koja jedini cilj ima ugnjetavanje sveta. Interesantno je to kako se ovo ne odnosi na onaj segment islama koji služi imperijalnim interesima SAD-a, konkretno na Balkanu. Ovo je, dakle, veoma ironična konotacija obrnutih postulata sopstvene politike koja se, istini za volju oseća i na našem prostoru. Čitajući između redova i hrabro hrleći istini u susret, svaka razumna osoba shvatiće jalovost ove percepcije znajući da je prvi, ali ne i jedini teroristički napad na Balkanu stimulisan od strane SAD-a na Kosovu i Metohiji personifikovan u licima UČK terorista. Uspešna borba protiv terorista od strane srpske vojske i policije proizvela je drugi, zlokobniji i monstruozniji teroristički napad na suverenu državu. U proleće 1999. godine je prvi i jedini put u istoriji čovečanstva 19 zemalja bez odluke Saveta bezbednosti Ujedinjenih nacija i kršenjem povelje UN i temeljnih prava načela međunarodnog prava otpočelo sistematsko uništavnje ciljeva u SR Jugoslaviji ne zaobilazeći ni područja naseljena civilima. Tako, služeći se svojim poslušnicima i plaćenicima u onim zemljama koje još uvek nemaju snage da se otrgnu američke pri(sile), pojedini narodi na istoku Evrope i dan danas osećaju strah od islamističkih terorista iako nikada na svojoj teritoriji nisu osetile njihovo prisustvo, a pogotovo ne neku zlokobnu militarnu aktivnost.
Direktna posledica napada 11. septembra 2001. godine jeste izazivanje teške ekonomske krize koja se najpre osetila u Americi, ali i svim njenim protektoratima u svetu. Njujorška berza bila je zatvorena nedelju dana zbog oštećenja nanetim komunikacijskom i telefonskom sistemu. Smatra se da je ovo bila najduža pauza u radu berze još od Velike depresije 1929. godine.
Napad na Njujork takođe je izazvao uvećano prisustvo straha i panike od eventualnih budućih napada, pa se zbog toga i dvadeset godina kasnije sprovode oštre mere bezbednosti prilikom svih vodenih, drumskih i vazdušnih komunikacija kako u Americi, tako i u zemljama pod njenom kontrolom. Nakon napada na površinu je isplivao i dugo skrivani i perfidno maskirani nacionalizam američkih građana. Izlivi proameričkih parola na ulicama širom Amerike kojima se poziva na rat, na uzvraćanje udarca teroristima i osvetu Amerike čine se eksplicitnijim od bilo kojih sadašnjih, ali i onih najozloglašenijih nacionalnih ispada u prošlosti. Razvoj svojevrsne svesti Amerikanaca o tome da baš oni imaju mandat i pravo da uspostave svetski mir proizveo je to da su i skoro sve serije, filmovi, muzika i njihova pop-kultura uopšte postali oruđe ove militarne i agresivne propagande. Gotovo da ni jedan film ili serija koji dolaze iz Amerike ne mogu proći bez poneke izjave o tome da su američki vojnici svetski baštinici slobode i pravde, te da oni zapravo štite Ameriku i Amerikance boreći se u Iraku, Avganistanu i svim drugim delovima sveta, što samo po sebi predstavlja medijski apsurd nedostojan i samom Gebelsu. Dalje, nakon 2001. godine, služeći se tako jeftino i na brzinu osmišljenog termina globalizacije, razvijena je svest Amerikanaca da im pripada baš svaki pedalj sveta i da se svuda i na svakom mestu mogu osećati poželjno, dobrodošlo i dominantno u odnosu na svoje domaćine koji su, gotovo po pravilu, prema američkim kreatorima mišljenja, na nižem civilizacijskom stupnju od njih samih.
Kada je u pitanju praktična i realna politika, odnosno pozicije na terenu, nakon dvadeset godina od napada desile su se nove veoma važne i drastične promene u polarizaciji snaga. Svedoci smo skorašnjih događaja u Avganistanu kojima je okončan rat, a američkoj vojnoj hunti i njenim slugama naslednici i duhovne vođe pokreta koji im se suprotstavio, videli su leđa. Ostaje ipak još da se vidi koliko je zla avganistanskom narodu nanela dvadestogodišnja strana vladavina u vidu materijalne, ekonomske i duhovne štete.
Ne treba zaboraviti da kulturno nasleđe, koje je direktno u sprezi sa oblikovanjem mentaliteta neke etničke grupe, poseduje prirodnu potrebu za opstankom, a prostor Bliskog Istoka i Azije jedan je od najstarijih, pa samim tim i najvrednijih istorijsko-kulturoloških baština čitavog sveta. Sa tim u vezi moglo se i očekivati da imperija u pokušaju i civilizacija koja je sebe uzdigla na realnom genocidu i rasnoj politici prema starosedeocima, koju uporno pokušava da sprovodi i u ostatku sveta, na kraju nije u stanju da i sama sebe podnese niti dugoročno održi stabilnom i postojanom.

Autor: Srđan Jović

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *