Da li znate šta su lotos stopala?

Društvo

Vezivanje stopala je stari kineski običaj sprečavanja rasta stopala devojčica i mladih žena. Prema obliku koji stopalo ima nakon vezivanja ono se naziva još i lotosovo stopalo, zlatni lotos itd. Običaj vezivanja stopala je jedinstven običaj koji je osoben deo tradicionalnog kineskog načina života, kulture i estetike.

Tačno vreme u kojem je običaj zlatnog lotosa nastao nije poznat i ima više mogućih izvora ove prakse. Smatra se da je počela u periodu Pet dinastija i deset kraljevstava u krugu ljudi višeg društvenog statusa, a zatim je nastavila da bude još popularnija za vreme dinastije Sung, kada je počela da se širi kroz ostale društvene slojeve. Popularn običaj se ustalio u svim slojevima, sem u najsiromašnjim i među seljaštvom gde su žene morale da imaju stopala sposobna za fizički rad na polju. Prvi pokušaj zabrane običaja bio je 1664. godine od strane cara Kangsija, ali uzaludno, jer se običaj još više proširio među ženama. Sledeći napori radi iskorenjavanja običaja bili su u 19. veku, no običaj je zvanično prestao da bude praktikovan u prvoj polovini 20. veka.

U 16. i 17. veku javljaju muškarci, najverovatnije homoseksualci koji su pripadali glumačkim i višim krugovima društva koji su imali vezana stopala, najčešće dužine oko 15 cm i širine 5 cm.

Postoje nekoliko teorija o poreklu. Većina njih se uglavnom odnosi na: simbol statusa, potreba da se žensko biće zadrži čednim, ideal lepote, erotičnost, fetiš, modu, izdvajanje od ostalih naroda i dominantnost muškaraca.

Običaj vezivanja stopala navodno seže do ljubavnice cara Li Houdžua poslednjeg cara dinastije Tang (975). Ova plesačica je zavijala zavojima noge kako bi izvodila posebne pokrete na zlatnoj bini u obliku lotosa koju je car samo za nju dao izgraditi.

Jao Niang je ugnježdena u ovom cvetu imitirala oblik polumeseca sa stopalima povezanim isprepletenim svilenim trakama. Igrala je sa svojim belim čarapama na lotosovom cvetu praveći piruete a široki rukavi njene haljine su odavali utisak oblaka. Njen stil su mnogi imitirali. Tako je Jao Niang kao prva počela praksu vezivanja stopala“

U to vereme su stopala povezivana zavojima samo lagano što bi se moglo uporediti sa vrhovima cipela balerina i nije bilo sakaćenja i deformacija kostiju.

Tokom neo-konfučijanizma su prava i moć žena ograničena a od vremena Song dinastije je već bio običaj da se noge devojaka iz viših društvenih klasa podvezuju već od rane mladosti.

Običaj se ustalio sve do početka 20-og veka u svim slojevima društva sa izuzetkom najsiromašnijih seljaka kojima su bile potrebne žene za rad na poljima. Mongolci kao i Mandžurci koji su vladali Kinom od 1644. do 1911. nisu sledili ovaj običaj. Za razliku od Han kineza Mandžurci nisu pridavali značaj lotos stopalima pa su mandžurke lako mogle biti prepoznate po tipično razvijenim stopalima.

Čak i tokom kasnog perioda dinastije Ćing (početkom 20 veka) u Republici Kini, je bilo uobičajeno devojkama vezivati stopala. Međutim početkom dvadesetog veka i tokom industrijalizacije se je povećala potražnja za radnom snagom kako bi Kina konkurisala SAD, Japanu i Evropi. Takođe su se pojavila i mnoga društvena udruženja koja su odbacivala običaj vezivanja stopala.

Nakon osnivanja Narodne Republike Kine 1949. praksa je konačno zabranjena a definitivno zabranjena pod Mao Cetungom verovatno zbog toga što je politika zahtevala ravnopravnost žena a bili su potrebni i radnici. Žene sa podvezivanim nogama su se morale suočiti sa sankcijama. Danas je ova praksa zabranjena a na to se gleda kao na neobičnu pojavu jer mnogi kinezi, naročito u gradovima, uzimaju za ideal lepote stilove Zapada.

Cipele za lotos stopala se više ne proizvode. Poslednja fabrika koja je proizvodila isključivo cipele za lotos stopala zatvorena je 1988 godine.

Autor: Marija Kostić

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *