Đorđe Karađorđević – princ ludila, seksualnih afera i tajnih organizacija

Društvo

Došavši na srpski presto nakon Majskog prevrata 1903. godine i ubistva Aleksandra Obrenovića, Petar Karađorđević, poznatiji u Srbiji kao Petar I ili Stari kralj, poglašen je kraljem. Sa suprugom Zorkom imao je troje dece, a dobivši ime po pradedi Karađorđu, prvorođeni sin i srpski princ Đorđe smatran je prestolonaslednikom. S obzirom na to da je tada Srbijom vladala rivalska dinastija, svoje rano detinjstvo proveo je sa roditeljima na Cetinju, kod svoga dede, kralja Nikole Petrovića. Nakon prerane smrti majke 1894. godine seli se sa ocem u Ženevu, gde ostaje naredne četiri godine, sve do svog odlaska na školovanje u Rusiju.
Za razliku od svog brata koji je nastavio školovanje, Đorđe je došao u Srbiju nakon krunisanja svoga oca za kralja, kada biva proglašen i formalnim prestolonaslednikom. Uprkos mnogim pretpostavkama i tračevima koji postoje i dan danas, nepoznato je zašto se on marta 1909. godine odrekao svojih prava u korist Aleksandra, mlađeg brata. Pojedini izvori govore da je Đorđe bio plahovit i neobuzdane naravi, kao i da je njegovoj abdikaciji prethodilo ranjavanje sluge u jednom od njegovih nekontrolisanih izliva besa. Drugi, međutim, idu toliko daleko u razmišljanjima, govoreći da je Đorđe bio homoseksualac i da je jedan i najbitniji razlog bila nemogućnost da Srbiji podari naslednika. Bilo kako bilo, ove mogućnosti su nepotvrđene i danas je nemoguće išta od toga dokazati.
List ,,Politika” je svojevremeno o Đorđevoj abdikaciji pisala kao o uklanjanju pretnje, jer je po njima, on bio najizrazitiji predstavnik nacionalnog otpora u Srbiji. Razlog za pisanje o prvorođenom Petrovom sinu bila je činjenica da je 1908. godine, za vreme Aneksione krize, on spalio austrijsku zastavu, navukavši na sebe prezir austrijske štampe. Rečenica kojom je ,,Politika” poentirala svoje mišljenje i ono što su smatrali pobedom glasila je ,,Prestolonaslednik Đorđe uklonjen zato, što je hteo rat Austriji”. Nakon abdikacije Đorđu je zauvek onemogućena titula kralja i od tada on ostaje princ. Više od kraljevog sina, bio je hrabar vojnik koji je sa svojim narodom učestvovao u Balkanskom i Prvom svetskom ratu. Izdvojivši se od mnogih u ratu svojom hrabrošću i rizikujući svoj život, on je bio i teško ranjen na Mačkovom kamenu, kod Krupnja.
Nekoliko godina nakon smrti Starog kralja, koja se dogodila 1921. godine, Aleksandar je, zauzevši mesto svoga pokojnog oca, naredio da njegov stariji brat bude uhapšen i odveden u Specijalnu psihijatrijsku bolnicu u Gornjoj Toponici kod Niša. Ne zna se razlog Aleksandrove odluke i dan danas je nepoznato da li je Đorđe zaista imao psihičke probleme, ali je poznata informacija da princ nije dočekao slobodu ni nakon Aleksandrove smrti i da je tamo dočekao Drugi svetski rat. Vrlo je verovatno da je psihička nestabilnost, plahovitost i nekontrolisan karakter princa Đorđa naterao novog vladara da skloni moguću konkurenciju. Imajući u vidu to da je još od ranije Đorđe bio u sukobu i sa Pašićem, zatim i Apisom i celokupnom njegovom vojnoobaveštajnom službom, otvara se mogućnost da je zapravo politička orjentacija zaslužna za to što se našao u duševnoj bolnici. Radi se o tome da postoji mogućnost da su svi oni kojima se Đorđe suprotstavljao bili protagonisti ideje jugoslovenstva, dok su njegovi politički nastupi gotovo uvek išli u smeru srpstva iznad svega. Tako je i kasnije, nakon atentata na kralja Aleksandra Karađorđevića u Marseju, Đorđe ostao u Gornjoj Toponici. Znajući političku opredeljenost Namesništva i uopšteno vladajućih političkih krugova, bilo kakav pokušaj rušenja tekovine za koju je navodno i na samrti ubijeni kralj ostavio svojevrsni amanet da mu je sačuvaju, bio kategorično suzbijan.
Aprila 1941. godine, pobedivši u ratu kraljevu vojsku, slobodu su mu doneli Nemci u nameri da zauzme mesto vladara Srbije, koje je, nakon njegovog odlučnog odbijanja, zauzeo general Milan Nedić. Ovaj podatak svakako otvara još jednu kontraverzu i nejasnoću kada je u pitanju ličnost princa Đorđa. Znajući to da su nacionalsocijalisti duboko poštovali srpsku vojsku, iako se nalazila na suprotnoj strani tokom prethodnog rata, i negovali tradicionalnost prilikom imenovanja nacionalsocijalističkih predstavnika u državama koje su prihvatile nacionalnu ideju ( jedan od primera je i general Peten u Francuskoj ), sasvim je verovatno da je Đorđe Karađorđević želeo Jugoslaviju da podredi Srbiji. Mističnost prinčeve ličnosti i ova svojevrsna bliskost sa Nemcima otvorila je još jednu teoriju zavere u kojoj je centralna ličnost bio najstariji sin kralja Petra Karađorđevića. Đorđe je još od ranije povezivan sa određenim tajnim društvom Tula, koje svoje korene ima u Nemačkoj, a koje u svojim krajnostima teoretičari zavera povezuju sa nacionalsocijalistima i njihovim, navodno, mističnim i čak magijskim dolaskom na vlast u Nemačkoj. Ukoliko je veza sa određenim tajnim grupacijama i bilo kada je princ Đorđe u pitanju, neozbiljno je verovati u bilo kakvu povezanost okultizma i međuratnih političkih promena. One su, bez dvoumljenja, bile uslovljene neprirodnim granicama i pogubnim mirom koji je okončao Prvi svetski rat.
Ipak, plahovit, nestabilan i nepouzdan Đorđe se držao po strani kada je aktivna politika u pitanju. Odbivši i drugu ponudu nacionalsocijalista, da bude vladar iz prikrajka, odlučeno je da bude ,,ostavljen na miru” verovatno zbog ugleda koji je stekao u srpskom narodu.
Pobedivši u ratu, komunisti su odlučno vladajuću dinastiju proglasili državnim neprijateljima, oduzeli su im imovinu i poništili državljanstvo. Sigurni u to da je Đorđe jedini Karađorđević koji nikada neće pretendovati na jugoslovenski presto, jedini je i kojem je nakon rata dopušteno da ostane. Nakon toga Đorđe se oženio Radmilom i po nepotvrđenim izvorima, ona je tvrdila da svako ko sumnja da je njen muž homoseksualac, može njemu poslati svoju ženu ili ćerku kako bi valjda dokazao suprotno. Po zvaničnim informacijama, oni nisu imali dece i sahranjeni su zajedno, mada su mediji pre desetak godina preneli nepouzdanu informaciju da je princ sa svojom ženom imao ćerku, a kasnije i unuku.
Rukovodeći se praktičnom politikom, princ Đorđe svakako nije ostavio nikakav zapaženi rezultat, niti kao predstavnik dinastije bio učesnik nekog događaja od značaja. Njegova ličnost oduvek je privlačila mistične teoretičare i ljubitelje trač-istorije. Tako je i nakon Drugog svetskog rata, Đorđe Krađorđević, kako je već naglašeno, ostao u milosti novog režima. Na površinu su isplivale stare priče o društvu Tula za koje se navodno interesovao i novi vladar države, Josip Broz. Zahvaljujući svojim interesovanjima za okultno, on je navodno držao u milosti predstavnika ozloglašene dinastije kako bi ga ovaj uputio u tajne inicijacije i okultizma društva Tula.
Većinu priča o okultnim i mističnim ceremonijama kojih je navodno princ Đorđe bio deo svakako treba odbaciti u najblažem slučaju kao nepotvrđene. Sa druge strane, njegova uloga u političkom životu može se donekle smatrati važnom do onog trenutka kada je abdicirao 1909. godine. Takođe, ne treba potpuno zaobići ni mogućnost da je čovek burnog temperamenta i nepredvidive naravi kakav je bio u nekom momentu svog života zaista doživeo određenu traumu koja se štetno odrazila na njegovo zdravlje. Višegodišnji oporavak u bolnici svakako je mogao dati određene rezultate i da je, zahvaljujući adekvatnom lečenju, princ Đorđe u svojim starijim godinama uspeo svaladati svoju narav i svoj životni vek okončati stabilnim bračnim životom sa suprugom.
Đorđe Krađorđević preminuo je 17. oktobra 1972. godine u Beogradu dočekavši mirnu i duboku starost. Sahranjen je u očevoj zadužbini na Oplencu kod Topole. Međutim, ovog nesvakidašnjeg princa i mnogo godina nakon smrti prate kontraverze, tajne i misterije. Prema tvrdnjama pojedinih novinara postoji dokaz da je Đorđe Karađorđević imao ćerku Jelenu, rođenu 1932. godine. Ipak, poput većina priča o prinčevom životu i ova ostaje da lebdi sferom teorija zavere, mističnosti i nepotvrđenih čaršijskih govorkanja.

Autor:Srđan Jović

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *