Meša Selimović je bio protivnik stvaranja nove nacije

Kultura

RADIO Beograd, 12. jula 1982. godine, u prvim vestima u šest sati ujutru javlja da je sa životne scene sišao Meša Selimović, pisac velikih romana – „Derviš i smrt“, „Tvrđava“, sa slavom, publicitetom i ugledom kakve tih godina nije imao nijedan pisac u Jugoslaviji. Dva dana kasnije, posle mučnih natezanja, političko rukovodstvo iz Sarajeva traži da bude sahranjen u Tuzli, dok porodica insistira da se ispuni poslednja Mešina želja da večno počiva u Beogradu. Tako je i bilo, biva sahranjen u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Opraštajući se od velikog prijatelja Matija Bećković je prozborio: „Kada bismo se sahranjivali uspravno, ti bi bio jedan od prvih koji je to zaslužio…“

I eto, ušli smo, bezmalo, u četvrtu deceniju od rastanka sa velikim piscem evropskih vidika, duhovno ukorenjenim u srpskoj kulturi. Ušli smo u godinu u kojoj je dodeljena trideset i treća književna nagrada „Meša Selimović“, tradicionalno priznanje za najbolju knjigu godine „Večernjih novosti“.

MEHMED Meša Selimović rođen je 26. aprila 1910. godine u Tuzli. U rodnom gradu završio je osnovnu školu i gimnaziju. Godine 1930. upisao se na studijsku grupu srpskohrvatski jezik i jugoslovenska književnost Filozofskog fakulteta u Beogradu. Diplomirao je 1934. godine, a od 1935. do 1941. godine je radio kao profesor Građanske škole, a potom je 1936. postavljen za suplenta u Realnoj gimnaziji u Tuzli.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *