A posle Mila – ko? 1. deo

Politika

Koja je zapravo tajna trodecenijske vladavine DPS-a, verovatno bi voleli da znaju i Putin i Erdogan. Da li je to vešta manipulacija narodom, kupovina glasova, diskreditovanje ili nesposobnost protivnika, ili ljudi jednostavno vole Mila Đukanovića? S obzirom na to da se više od polovine stanovništva ne seća Crne Gore pre Mila, verovatno ni ne mogu da zamisle državu bez njega na čelu. Mali broj medija koji postoji u Crnoj Gori takođe najviše vremena posvećuje DPS-u, bilo da je to njegovo uzdizanje u nebesa, ili oštro kritikovanje. Ko su političke figure koje znaju za državu i pre Mila i koje mogu preuzeti Crnu Goru na sebe?

Zdravko Krivokapić

Profesor mašinskog inženjerstva na Univerzitetu Crne Gore, osnivač je nevladine organizacije „Ne damo Crnu Goru“ čiji su članovi crnogorski profesori i intelektualci koji su se ujedinili kako bi pružili podršku Srpskoj pravoslavnoj crkvi nakon donošenja spornog zakona o slobodi veroispovesti. On se nalazi ispred koalicije „Svi zajedno“ koju čine Demokratski front, Prava Crna GoraSocijalistička narodna partija i brojni drugi. Smatra da je najveća snaga njega i svih visokoobrazovanih ljudi znanje, koje će pokloniti onima koje najviše vole – Crnoj Gori. Urednik je internacionalnog časopisa International Journal for Quality Reserch, a član je programskog odbora četiri časopisa i 13 međunarodnih konferencija. Objavio je više od 250 naučnih radova u međunarodnim časopisima, domaćim časopisima, međunarodnim konferencijama i domaćim konferencijama. Autor je 16 knjiga. Organizovao je javne tribine na kojima su mu gosti bili episkop budimljansko-nikšićki Joanikije i rektor Bogoslovije na Cetinju Gojko Perović. Predstavljajući ujedinjenu opoziciju u novom svetlu, Krivokapić kao jedan od najistaknutijih članova crnogorske intelektualne elite biće nosilac liste, dok će se iza njega pronaći dobro poznati političari Andrija Mandić, Milan Knežević i Nebojša Medojević. Njegovim potezom svima je stavljeno do znanja da u politici više nema mesta šarlatanima i neobrazovanim vođama ukoliko želimo promenu i uspostavljanje demokratije. 

Photo: novosti.rs

Andrija Mandić

Takođe jedan od nosioca koalicije „Svi zajedno“, Mandić je deo crnogorske opozicije još od devedesetih godina. Krajem prošlog veka bio je jedan od vođa unionističkog bloka, koji se zalagao za očuvanje državnog zajedništva Srbije i Crne Gore. Nakon toga je kratko vreme bio zamenik saveznog ministra za privredu, da bi 2001. godine bio izabran za poslanika u skupštini, ispred Srpske narodne stranke. Tokom celog svog političkog delovanja zalagao se za jedinstvo Srbije i Crne Gore, stoga se nakon najave referenduma odlučio za saradanju sa drugim unionističkim strankama. Međutim, ostale stranke su se odlučile na pregovore sa vladajućim režimom uz prisustvo Evropske unije, dok se SNS povukla, smatrajući da se pregovorom daje legitimitet secesionističkoj politici. SNS je zastupao ideju da se nezavisnost Crne Gore može proglasiti isključivo ako ako apsolutna većina ukupnog broja građana se izjasni sa DA. Evropska unija je donela odluku da se odluka o nezavisnosti može smatrati važećom ukoliko se za nezavisnost izjasni 55% građana. Unionističke stranke su pod pritiskom EU pristale na brojna rešenja, usled čega je na kraju i izglasana nezavisnost Crne Gore, pod sumnjivim okolnostima i brojkama. Nakon referenduma, Mandić je odlučio da donese ostavku na mestu predsednika stranke, što ga je učinilo jedinim vođom unionističkog bloka koji se odlučio na ovaj potez. 2006. godine odlučuje da osnuje „Srpsku listu“ u saradnji sa drugim opozicionim strankama, i na parlamentarnim izborima osvajaju čak 12 poslaničkih mesta. Na predsedničkim izborima 2008. godine osvaja drugo mesto, čime utvrđuje svoju poziciju lidera opozicije. 2009. stvara Novu srpsku demokratiju, do 2012. godine kada osniva Demokratski front, jednu od najjačih opozicionih partija danas. Bio je nosilac liste na izborima 2016. godine, a vladajući režim nakon tih izbora kreće sa aferom „Državni udar“. Mandić se nalazi među optuženima za navodni pokušaj državnog udara, ali se ubrzo shvata da to nije bio sudski, već politički proces čiji je cilj bilo unižavanje ugleda opozicije. Mandić se dugi niz godina održao kao vođa opozicije, a njegova misija je oduvek bila ista – uspostavljanje što bližih odnosa Crne Gore i Srbije i odbrana prava srpskog naroda u Crnoj Gori.

Autor: Aleksandra Aničić

1 thought on “A posle Mila – ko? 1. deo

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *